علی شکوهی

ديروز بار ديگر رحيم مشايي درباره دوستي با مردم اسرائيل سخن گفت و تاكيد كرد: «براي هزارمين بار و قوي‌تر از گذشته اعلام مي‌كنم كه ما با همه مردم دنيا دوست هستيم، حتي مردم آمريكا و اسرائيل.»

مشايي قبلا نيز با بيان اظهارات مشابه، باعث برانگيختن اعتراضات فراواني شد و بناچار توضيحاتي ارائه كرد تا اذهان عمومي را روشن كند؛ اما اين امر، بر ابهامات افزود؛ زيرا از اصرار وي بر خطايي حكايت داشت كه ارتكاب آن از سوي فردي در حد معاون رئيس‌جمهوري، دور از انتظار بود.

واقعيت اين است كه اين گونه اظهارات، نه از يك برنامه حساب شده براي كم كردن حساسيت‌هاي مردم نسبت به رژيم غاصب فلسطين نشأت مي‌گيرد و نه از كم‌سوادي و بي‌اطلاعي گوينده، بلكه عمدتا نشانگر اين واقعيت است كه كسي به خطا و اشتباه، سخني را بر زبان مي‌راند و چون شجاعت پذيرش خطاي خود را ندارد، به توجيه و دليل‌تراشي مي‌پردازد.

رحيم مشايي بهتر از همگان مي‌داند كه مردم ايران درباره اسرائيل چگونه مي‌انديشند و خود نيز مفهومي مثل «ملت اسرائيل» را صحيح نمي‌داند، اما با وجود اين، اصرار دارد كه ميان «مردم» و «ملت» اسرائيل تفاوت قائل شود و با اين مرزبندي، سخن نسنجيده خود را توجيه كند. طبعا منظور وي، دوستي با مردم فلسطيني تحت سيطره رژيم اشغالگر فلسطين نيست.

همچنين سخن رحيم مشايي را نبايد يك كلام عرفاني تلقي كرد و دوستي و محبت همه مخلوقات الهي را از آن نتيجه گرفت. اظهار دوستي با مردم اسرائيل، يك پيامد سياسي روشن و يك نتيجه قهري را به همراه دارد كه آن، به رسميت شناختن پديده‌اي به نام اسرائيل خواه داراي مردم باشد يا ملت است كه قطعا در مخيله رحيم مشايي هم نمي‌گنجد و مورد قبول او هم نيست.

حضرت امير(ع)‌ مي‌فرمايند: سخن تا اظهار نشده، اسير آدمي است و وقتي بيان مي‌شود، انسان را اسير خود مي‌كند. واقعيت اين است كه رئيس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري، بي‌تامل سخني را بر زبان راند كه اينك اسير آن شده است و توان رهايي خود را نيز ندارد.

در اين مواقع، شيطان هم به تزيين اعمال ما مي‌پردازد و توجيهات متفاوتي را بر زبان ما جاري مي‌سازد. تنها راه رهايي از اين اسارت، پذيرش خطا و پرهيز از توجيه و دليل‌تراشي است. اميدوارم رحيم مشايي شجاعت و جسارت اين تصميم را داشته باشد.