امروز يكشنبه 23 بهمن 1390
Sunday 12 February 2012

 IHH مؤسسه خیریه‌ کمک‌رسانی است که در سال 1992، توسط مجاهدان ترک و در جهت کمک‌رسانی در بوسنی و منطقه بالکان شکل گرفت. اعضای این گروه بعد از آن که در جنگ بالکان حضور پیدا کردند، از سوی این اعضا از هلال احمر ترکیه درخواست کمک ‌شد ولی این سازمان همکاری لازم را اعمال نکرد لذا آنها در آن شرایط تصمیم گرفتند تا یک مؤسسه کمک رسانی جهت کمک به مردم آسیب دیده از جنگ‌ها و فقرا در تمام جهان راه‌اندازی کنند. 

اعضای هیئت مدیره سازمان IHH و رئیس این سازمان به نام «بُلند یلدیریم» در این راستا تصمیم گرفتند از ظرفیت‌های اسلامی از جمله وقف، خمس و زکات استفاده کنند تا بستری برای کمک‌رسانی به مردم را فراهم کنند.
این مؤسسه، خیریه‌ای را در شهر «زاگرب» ثبت کرده و تا اوایل سال 2000 در آنجا فعالیت کرد و بعد از چند سال با توجه به ظرفیت‌های موجود در ترکیه دفتر خود را به استامبول انتقال داد. 

این مؤسسه فعالیت‌های اقتصادی و درآمدزایی را با هدف کمک‌رسانی آغاز کرد و در این راستا به جذب کمک‌های مردمی، هدایا و زکات فطریه پرداخت در نتیجه فعالیت خود را در عرصه بین‌المللی در محورهای آفریقا، آسیای شرقی، خاورمیانه و اروپای شرقی گسترش داد.
سازمان IHH در 46 کشور جهان دفتر نمایندگی فعال دارد و در کمک‌رسانی به 120 کشور به فعالیت می‌‌پردازد؛ فلسطین یکی از محوری‌ترین مراکزی است که این سازمان در آنجا فعال است و بیشتر روی غزه تمرکز دارد.
این سازمان در مراکز خود در کشورهای مختلف از جمله آفریقا به مباحث کمک‌رسانی و آموزشی در زمینه‌های مباحث دینی و سوادآموزی به خصوص به کودکان یتیم می‌پردازد و علاوه بر این در جنگ 33 روزه لبنان و جنگ 22 روزه غزه به اردوگاه‌ها و آسیب‌دیدگان کمک‌رسانی می‌کرد. 

اعضای سازمان IHH بعد از جنگ غزه، کاروان کمک‌رسانی راه‌‌اندازی کرد و تصمیم گرفت از گذرگاه رفح وارد غزه شوند که در آنجا دولت مصر مانع از عبور کاروان ‌شد اما با توجه به مقاومت کاروان، موفق شدند به غزه وارد شوند.
به موازات فعالیت IHH و در همین شرایط کاروان صلح «زنده‌باد فلسطین» توسط «جُرج گالوی» نماینده سابق پارلمان انگلیس و یکی از فعالان کهنه‌کار ضداسرائیلی در چند جریان کمک رسانی به مردم غزه شکل می‌گیرد و از مناطق مختلف اروپا از جمله یونان، انگلستان و ایرلند تصمیم ‌بر شکستن محاصره غزه می‌گیرند.
با راه‌اندازی یک کاروان صلح، وارد مصر و گذرگاه رفح ‌شده و وارد غزه می‌شوند و حتی یونانی‌ها نیز سعی بر شکستن محاصره غزه از راه دریا می‌کنند. 

بعد از جنگ غزه روی هم رفته چند کاروان کمک‌رسانی از طریق گذرگاه رفح به مردم غزه کمک کردند و این اتفاقات مسئولان IHH را مصمم کرد که تصمیم بزرگتری برای شکستن محاصره دریایی غزه بگیرند، لذا در اوایل سال 2010 سازمان IHH طی جلساتی، رسماً اعلام می‌کند که یک کاروان آزادی شامل چند کشتی به سمت غزه حرکت خواهد کرد. 

محوریت و پشتیبانی این بحث را مؤسسه IHH بر عهده ‌گرفت و با اکثر فعالان صلح تماس برقرار ‌کرد و از آنها دعوت به عمل آورد تا در این کاروان حضور داشته باشد.
سازمان IHH برای تشکیل اعضاء کاروان آزادی غزه از افرادی بی‌طرف از جمله نویسندگان، خبرنگاران، بازیگران، هنرمندان و روحانیون مذهبی مسیحی و مسلمان، فعالان صلح و خبرنگاران از شرق آسیا، کشورهای عربی، ترکیه، آفریقا، اروپا و حتی آمریکا و کانادا دعوت کرد. 

در این کاروان بیش از 70 خبرنگار حضور داشت که بیشتر از جمع خبرنگاران فیلودا، تی‌آر‌تی، پرس TV، شبکه الحوار، نت TV، خبرگزاری دوغان،

شبکه انگلیسی الجزیره، خبرگزاری کویت، ونزوئلا TV، برونی تایمز، القدس TV، شبکه اینترنتی الجزیره، الفجر، Suara Hidayatullah، رادیو 786 از آفریقا دعوت می‌کند تا تبلیغات و اطلاع‌رسانی کنند. 

این گروه در همین حین به جمع‌آوری کمک‌های مختلف از جمله مواد غذایی، مصالح ساختمانی، اسباب بازی، لوازم فنی، لوازم بهداشتی و درمانی، لوازم‌التحریر و حتی بیمارستان صحرایی پرداختند و مؤسسات دیگری در این زمینه کمک ‌کردند.
در این راستا یکی از مشکلات IHH این بود که دولت ترکیه اجازه نمی‌داد این کاروان رسماً از موضع ترکیه حرکت کند و بزرگ‌ترین مشکل آنها تهیه کشتی بود به طوری که اکثر شرکت‌ها حاضر به اجاره دادن کشتی به این کاروان نبودند زیرا این احتمال را می‌‌دادند که این کشتی مورد حمله اسرائیل قرار گیرد لذا IHH تصمیم می‌گیرد 3 کشتی خریداری کند. 

سه کشتی خریداری شده به نام‌های کشتی مسافربری «ماوی مرمره»، کشتی باربری «دفنه» و «غزه» بود؛ کشتی «غزه» که از بندر اسکندرون بارگیری ‌شد، بیشتر محموله آن شامل مصالح ساختمانی و آهن برای ساخت مسکن برای مردم مظلوم غزه بود و محموله کشتی «دفنه» شامل لوازم بهداشتی، مواد غذایی، تجهیزات پزشکی بود.
بعد از خریداری کشتی «ماوی مرمره» شرکتی که حاضر به ریسک بود، این کشتی را بیمه کرده و یک ملوان به صورت داوطلبانه با تیم خود حاضر می‌شود تا این کشتی را به سمت غزه هدایت کند. 

قابل ذکر است دولت ترکیه در ابتدا اجازه نمی‌داد تا پرچم رسمی ترکیه به این کشتی نصب شود لذا IHH کشتی‌ها را به نام کشور «کومور» خریداری کرد و اسناد و مدارک موجود به نام کشور کومور ثبت شد و این کشتی با پرچم آن کشور وارد آب‌های آزاد مدیترانه شد.
برای اعزام به غزه، تعدادی از مسافران در استامبول به کشتی که محوریت آن «ماوی مرمره» بود، سوار ‌شدند و بقیه مسافران کشتی که اکثراً خارجی و تعدادی نیز ترک بودند در آنتالیا در یک ورزشگاه جمع شده بودند؛ کشتی از استامبول حرکت ‌‌کرد و بعد از 2 روز به آنتالیا ‌رسید. 

این کشتی پس از یک روز توقف در آنتالیا و بررسی روادید، در 28 می 2010 با بدرقه پرشور مردم، از آب‌های آزاد مدیترانه راهی غزه شد تا بار دیگر آزادی را به این سرزمین باز گردانند.
طبق آمار ارائه شده از سوی سازمان IHH حدود 577 نفر در کشتی «ماوی مرمره»، 20 نفر در کشتی «دفنه» و 18 نفر در کشتی «غزه» از 41 ملیت حضور داشتند.

* اتحاد ادیان در کاروان آزادی غزه

یزدان کریمی، محقق در موضوع فلسطین، پس از حمله نظامیان اسرائیل به کاروان آزادی غزه در 31 می 2010 سفری به ترکیه داشت که در این زمینه بیان می‌کند: کشتی «ماوی مرمره» ترکیبی از افراد مختلف بود که مسلمان، مسیحی و یهودی برای یک هدف مشخص و آن هم شکستن محاصره غزه در کنار همدیگر بودند. 

وی ادامه می‌دهد: زمانی که با برخی از مسافران کشتی مصاحبه ‌کردم، می‌گفتند «با اینکه زبان یکدیگر را متوجه نمی‌شدیم، اما به خاطر این هدف، کاملاً هم زبانی یکدیگر را درک می‌کردیم».
این محقق در موضوع فلسطین بیان می‌دارد: خبرنگارانی که در کشتی حضور داشتند، از همان لحظه حرکت به ارسال خبر و گزارشات مختلفی به خبرگزاری‌های خودشان ‌می‌پرداختند. 

وی اضافه می‌کند: در این گزارشات بحث مصاحبه «بلند یلدیریم» رئیس سازمان IHH مشاهده می‌شد که با گفت‌وگویی هم که بنده با وی داشتم، اذعان داشت «ما مطمئن بودیم که اسرائیل به کشتی ما حمله می‌کند ولی نه به این شدت. ما تصور می‌کردیم در نهایت کشتی‌های اسرائیل همجوار کشتی‌ ما پهلو می‌گیرند و سعی می‌کنند تا کشتی ما را از مسیر منحرف کنند». 

کریمی بیان می‌دارد: دیگر اعضا سازمان IHH می‌گفتند «ما فکر می‌کردیم اسرائیل بمبی به پروانه کشتی ما وصل خواهد کرد و آن را منفجر می‌کند تا کشتی از حرکت بایستد» و «بلند یلدیریم» در ادامه می‌گفت «با توجه به اینکه تصمیم داشتیم این کشتی متوقف نشود، احتمال می‌دادیم که اسرائیل برخورد سختی با ما داشته باشد و به همین علت از خبرنگاران خبرگزاری‌ها خواستیم تا در این کشتی حضور داشته باشند و وقایع را به صورت زنده برای جهان مخابره کنند». 

وی خاطرنشان می‌کند: مسافران کشتی «ماوی مرمره» در گروه سنی مختلف از زن و کودک، نوجوان 15 ساله تا پیرمرد 80 ساله بودند و مهندس فنی کشتی که از مشتاقان و داوطلبان این کشتی بود، به همراه همسر و فرزند 2 ساله‌اش در کشتی حضور داشت.
وی اظهار می‌دارد: در این کشتی افراد از ادیان مختلف با یک هدف حضور داشتند؛ مسیحیان اروپایی و حتی یک زن که از اعراب یهودی و از پارلمان اسرائیل بود در این کشتی حضور داشت.

* حمله به کاروان آزادی غزه، رسوایی رژیم صهیونیستی

کریمی می‌گوید: IHH قبل از حرکت کشتی به دریا، از ماهواره «ترک ست» 2 فرکانس‌ برای ارسال و مخابره اخبار گرفته بود؛ آنها برای ارسال اخبار از فرکانس یدک استفاده کردند و ساعت 10 شب در حین ارسال گزارشات، اسرائیلی‌ها فراکانس اول را قطع کردند؛ اعضاء کشتی در این رابطه می‌گفتند «ما اطراف کشتی را نگاه کردیم و هیچ قایق یا کشتی ندیدیم». 

وی ادامه می‌دهد: در این شرایط همه ارتباطات راداری و GPS قطع ‌شده بود و تا صبح 30 می 2010 هیچ خبری ارسال از سوی خبرنگارن مخابره نمی‌شد تا مبادا فراکانس دوم قطع شود؛ در این شرایط مسافران کشتی احساس خطر ‌‌کردند؛ بیشتر افراد جلیقه نجات پوشیده و آماده هر اتفاقی می‌مانند؛ با توجه به احتمال حمله، افراد داخل کشتی تقسیم مسئولیت و پست‌بندی کردند تا مانع از ورود اسرائیلی‌ها به داخل کشتی شوند. 

این محقق موضوع فلسطین اظهار می‌دارد: ساعت 4 صبح، در ابتدا 2 قایق جنگی اسرائیلی نزدیک کشتی «ماوی مرمره» می‌شود و بعد ار آن تعداد این قابق‌ها به 40 عدد می‌رسد که از چپ و راست کشتی را محاصره می‌کنند؛ کسانی که در پست‌ها ایستاده بودند با پرتاب اشیاء می‌خواستند مانع از ورود اسرائیلی‌ها به داخل کشتی شوند که در همین لحظه نظامیان اسرائیلی با تفنگ‌های جنگی تیراندازی را شروع ‌کردند. 4 هلیکوپتر اسرائیلی به کشتی نزدیک می‌شوند و سعی بر پیاده کردن نیرو بر عرشه کشتی می‌کنند، که با مقاومت سرنشینان کشتی، 3 نفر از نظامیان اسرائیلی دستگیر ‌می‌شوند. 

وی اضافه می‌کند: سرنشینان کشتی برای اینکه بهانه‌ای به دست اسرائیلی‌ها ندهند، اسلحه‌های نظامیان اسرائیلی را به داخل دریا پرت ‌کردند و نظامیان اسرائیلی‌ که در درگیری مجروح شده بودند را توسط پزشک پانسمان کرده و آنها را به کابین کاپیتان ‌برده و در یک اتاق زندانی ‌کردند.
کریمی می‌گوید: مسافران کشتی در این رابطه می‌گفتند «زمانی که اسرائیلی‌ها این جریان را مشاهده ‌کردند، ترس وجودشان را ‌گرفته بود و بدون هدف شروع به تیراندازی کردند و در همین تیراندازی‌ها 9 نفر از افراد ترک به شهادت رسیدند». 

وی می‌افزاید: اکثر کسانی که در حملات نظامیان اسرائیلی به شهادت رسیدند، از ناحیه سر، گردن، کتف و صورت مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند و این موضوع نشان دهنده این بود که گلوله‌ها از هلیکوپترهای اسرائیلی شلیک می‌شد.
این محقق در موضوع فلسطین می‌گوید: با توجه به اینکه 9 نفر از فعالان کشتی به شهادت رسیدند و آمار زخمی‌ها بالا رفته بود و اسرائیلی‌ها با این وضعیت، هیچ ابایی از کشتن کل سرنشینان کشتی نداشتند؛ اعضای شورای کشتی تصمیم ‌گرفتند پرچم سفید را بالا بگیرند ولی با این حال نظامیان اسرائیلی به تیراندازی خود ادامه ‌دادند. 

وی می‌گوید: اسرائیلی‌ها در همین حین وارد کشتی ‌شدند و شروع به ضرب و شتم مجروحان و دیگر اعضا کشتی ‌کردند؛ در همین شرایط فراکانس دوم که اسرائیلی‌ها از آن خبر نداشتند به کار افتاده بود و دوربین‌های‌ کشتی تصاویر را روی شبکه‌های ترک می‌فرستاد به طوری که تمام درگیری‌ها به صورت زنده در شبکه‌های ماهواره‌ای پخش می‌شد.

* مسافران کاروان آزادی غزه؛ از اشدود تا تل‌آویو

این محقق در موضوع فلسطین اضافه می‌کند: ساعت 7 صبح، اسرائیلی‌ها متوجه فراکانس یدک می‌شوند و آن را قطع می‌کنند اما کار از کار گذشته بود و تصاویر جنایات اسرائیل به جهان مخابره شده بود.
وی ادامه می‌دهد: پس از یک و نیم ساعت درگیری، نظامیان اسرائیلی با دست‌بند‌های پلاستیکی دست‌های مسافران کشتی را می‌بندند و از ساعت 7 صبح تا 4 بعداز ظهر کشتی را در وسط دریا متوقف می‌کنند و علاوه بر اینکه مسافران از حال یکدیگر خبر نداشتند و اوضاع سختی در کشتی حاکم می شود و افراد کشتی 9 ساعت گرسنه و تشنه در دریا زندانی شده بودند. 

وی اضافه می‌کند: تعدادی از سرنشینان کشتی می‌گفتند «دستان ما را از پشت بسته بودند و به صورت، روی عرشه کشتی خوابانده بودند؛ بر سر ما فریاد می‌زدند؛ هلیکوپترهای اسرائیلی حالت تهاجمی می‌گرفتند که با برخورد باد پروانه‌های هلیکوپتر، آب دریا به سمت ما پاشیده می‌شد». 

کریمی می‌گوید: اسرائیلی‌ها ساعت 4 بعداز ظهر کشتی را به سمت بندر «اشدود» راهی ‌کردند؛ ضمن اینکه کشتی در حال حرکت بود، هلیکوپترهای اسرائیلی از روی کشتی زخمی‌ها و شهدا را خارج کردند؛ بعد از رسیدن به بندر اشدود، اسرائیلی‌ها بر مبنای ملیت، افراد را تفکیک ‌‌کرده و اقدام به بازجویی ‌کردند.
این محقق در موضوع فلسطین می‌افزاید: بعد از رسیدن مسافران به بندر «اشدود» اسرائیل رسماً اعلام می‌کند، بعد از چند ساعت شما را به تل‌آویو می‌بریم و سپس به کشور خودتان منتقل می‌کنیم. 

وی بیان می‌دارد: نظامیان اسرائیلی به مسافران اعلام می‌کردند شما به چه اجازه به اسرائیل وارد شدید و آنها در پاسخ می‌گفتند «ما کشوری به نام اسرائیل نمی‌شناسیم و ما عازم غزه بودیم»؛ این درحالی است که کشتی در 70 مایلی آب‌های فلسطین اشغالی بوده و طبق قوانین در آب‌های آزاد به آن حمله می‌شود.
کریمی خاطرنشان می‌کند: در واقع حمله اسرائیل به کاروان آزادی غزه یک دزدی و تهاجم غیر رسمی دریایی در آب‌های آزاد بود که ارتش اسرائیل به خود اجازه داده بود به کشتی مسافربری حمله کند. 

وی ادامه می‌دهد: اسرائیل پس از بازجویی مسافران کشتی کاروان آزادی غزه، آنها را با اتوبوس به زندانی در نزدیکی تل‌آویو برده و بعد از چند ساعت زندانی، از طریق فرودگاه تل‌آویو مسافران، مجروحان و شهدا را به کشورهایشان بازمی‌گردانند.

* برخورد اسرائیل با شهدا و مجروحان کاروان آزادی غزه

این محقق در موضوع فلسطین می‌گوید: به گفته مسافران کاروان آزادی غزه، طی حملات نظامیان اسرائیلی، مرمی گلوله‌ها در بدن شهدا و مجروحان مانده بود که اسرائیلی‌ها زخم‌ها را می‌شکافتند و مرمی‌ها را از بدن آنها خارج می‌کردند؛ این عمل اسرائیلی‌ها تأثیرات روانی داشت. 

وی با بیان اینکه اسرائیل بدون عمل جراحی مرمی را از بدن افراد خارج می‌کرد، اضافه می‌کند: صدرالدین یکی از زخمی‌های این حمله که گلوله به پای وی اصابت کرده بود، می‌گفت «اسرائیلی‌ها به ما گفتند برای خارج کردن مرمی شما را به اتاق عمل می‌بریم؛ مرا بیهوش کردند و زمانی که به هوش آمدم، آنها فقط با یک باند معمولی زخم را پانسمان کرده بودند». 

کریمی بیان می‌دارد: صدرالدین در ادامه می‌گفت «بعد از بازگشت به ترکیه جراحان اعلام کردند که اسرائیلی‌ها با شکافتن زخم، مرمی فشنگ را خارج کرده بودند؛ زخم به قدری باز شده بود که از گوشت ران پا تکه‌برداری کردند تا به نقطه زخم پیوند بزنند». 

وی می‌افزاید: یکی دیگر از مجروحان حمله نظامیان اسرائیلی که تیر به ناحیه سرش اصابت کرده بود، به خاطر همین کار اسرائیلی‌ها به کما رفته و با گذشت بیش از 2 ماه از این جریان هنوز در یکی از بیمارستان‌های آنکارا بستری است و از این کار وحشیانه‌تر اقدام سربازان اسرائیلی بود و که آنها اقدام به خروج مرمی‌ها از بدن مجروحان می‌کردند که خود یک نوع شکنجه محسوب می‌شود.

* شناسایی فعالان موضوع فلسطین در کاروان آزادی غزه توسط اسرائیل

این محقق موضوع فلسطین اظهار می‌دارد: یکی از مباحث مهم این بود که اکثر شهدا در موضوع فلسطین فعالیت می‌کردند و از قبل شناسایی شده بودند؛ اسرائیل‌ در یک لیست چند صفحه‌ای نوع کشتی، عکس و مشخصات افرادی که در کشتی حضور داشتند را مشخص کرده بود. 

وی ادامه می‌دهد: شهیدان «جودت کلیچلار» و «چتین توپچو ‌اوغلو» از جمله کسانی بودند که نام، عکس و مشخصاتشان در آن لیست ثبت شده بود و این لیست را به کماندوهای اسرائیل داده بودند تا با این افراد برخورد کرده و تک تیراندازها آنها را به شهادت برسانند که این لیست در زمان دستگیری سربازان به دست مسافران کشتی می‌افتد.

* کاروان آزادی غزه کمتر از جنگ 22 روزه غزه و 33 روزه لبنان نبود

کریمی بیان می‌دارد: کاروان آزادی غزه یک پیروزی بود؛ گرچه اعضای این کاروان نتوانستند به غزه بروند ولی توانستند خوی جنایتکار، جنگ‌طلب و خون‌خواری اسرائیل را به مردم دنیا نشان دهند و برای کل جهان مخابره کنند. فعالان صلح بعد از بازگشت به ترکیه در برنامه بعدی دنبال بحث حقوقی این جریان هستند تا جنایت اسرائیل را در دادگاه‌های بین‌المللی پیگیری کنند و اسرائیل را محاکمه کنند.
این محقق در موضوع فلسطین اظهار می‌دارد: ترک‌ها بر این عقیده هستند که اگر فقط ما در این کشتی بودیم، شاید این جریان تا این حد رسانه‌ای نمی‌شد؛ یکی از خوبی‌هایی که این جریان داشت این بود که افراد از ادیان و ملیت‌های مختلف در این کشتی حضور داشتند. 

وی می‌افزاید: زمانی که افراد از ملیت‌های مختلف حمله نظامیان اسرائیلی را مشاهده کردند، به همه ملیت‌ها شوک وارد شد؛ شاید دولت‌های اروپایی فکر نمی‌کردند که با حضور تبعه‌هایشان در آن کشتی، اسرائیل این‌گونه وحشیانه و با نیروی نظامی وارد کشتی شود و به آنها حمله کند.
کریمی اضافه می‌کند: بعد از این اتفاق، کشورهای اروپایی، در عمل انجام شده قرار گرفتند و مجبور شدند تا سفرای اسرائیل را احضار کنند؛ این اتفاق از جمله اتفاقات بعیدی بود که در کشورهای اروپایی می‌توانست رخ بدهد. 

وی بیان می‌دارد: بعد از حمله نظامیان اسرائیل به کشتی کاروان آزادی غزه حتی «حسنی مبارک» رئیس جمهور مصرکه هم پبمان اشغالگران است، در اعتراض به این اتفاق دستور داد گذرگاه رفح را باز کنند؛ برخی می‌گویند این قضیه فریب سیاسی بوده ولی حمله اسرائیل روی سران کشورهای عربی از جمله «حسنی مبارک» فشار آورد و آنها در مقابل افکار عمومی مجبور به انفعال شدند.
این محقق در موضوع فلسطین می‌افزاید: شهادت 9 نفر از مسافران ترک و یک شهید اندونزیایی این جریان را پررنگ کرد به طوری که بازتاب جهانی داشت؛ شاید بتوان گفت این اتفاق کمتر از جنگ 22 روزه غزه و 33 روزه لبنان نبود.

* دزدی دریایی و سرنوشت محموله‌های کشتی کاروان آزادی غزه 

وی می‌افزاید: اسرائیل بعد از توقیف کشتی «ماوی مرمره»، «غزه» و «دفنه» محموله‌های کشتی را تخلیه کرد و وسایل شخصی افراد شامل تلفن‌های همراه، دوربین‌های تصویربرداری و دیگر اشیاء و پول همراه سرنشینان کشتی را ضبط کرد.
کریمی بیان می‌دارد: پس از حدود 2 ماه توقیف کشتی توسط صهیونیست‌ها، کشتی‌ها را آزاد کرد، ترک‌ها کشتی را به بندر اسکندرون در جنوب ترکیه، منتقل ‌کردند؛ شواهد نشان می‌داد که اسرائیلی‌ها آثار ظاهری جنایات خود را پاک کرده بودند؛ کشتی را شسته بودند و تقریباً آثار خون را پاک کرده بودند. 

این محقق در موضوع فلسطین ادامه می دهد: همان‌طور که بنده مشاهده کردم، اشغالگران قدس جاهایی را که گلوله به آنجا اصابت کرده بود را رنگ کرده بودند، اما پوکه‌ اسلحه‌هایی را که در حمله به کاروان آزادی شلیک کرده بود را جمع نکرده بود که توسط تیم بررسی صحنه جرم پلیس ترکیه که از آنکارا به کشتی آمده بودند، نزدیک به 200 پوکه فشنگ از کشتی جمع‌آوری شد، این نشانه‌ای برای ایجاد رعب و وحشت در بین مردم و عدم اظهار پشیمانی اسرائیلی‌ها از این عمل بود.
وی می‌افزاید: علاوه بر پوکه فشنگ‌های اسلحه نظامیان اسرائیلی، لباس‌ها، برانکاردهای خونی و جلیغه‌های نجات مسافران کشتی کاروان آزادی غزه که با گلوله سوراخ شده بود، همان‌گونه در کشتی مانده بود.

* تفکرات امام خمینی(ره) در جریان مقاومت خاورمیانه و کاروان آزادی غزه

کریمی ادامه می‌دهد: تفکر انقلابی امام خمینی(ره) به گوش تمام مردم جهان رسیده است مگر اینکه کسی نخواهد بشنود؛ زمانی که با برخی از افراد وارد بحث می‌شدیم، متوجه می‌شدیم روش آنها همان سبک رفتاری امام خمینی(ره) بود.
وی بیان می‌دارد: زمانی که بحث تفکر امام خمینی(ره) مطرح می‌شد، آنها اذعان داشتند «امام خمینی(ره) جسارت انقلابی را به ما دادند» و با برخی از آنها که صحبت کردم می‌گفتند «اگر روز قدس نبود امروز قضیه فلسطین به نفع اسرائیل تمام شده بود و اسمی از قدس نبود». 

این محقق در موضوع فلسطین می‌گوید: آنها از جنگ 22 روزه مثال می‌زدند و به طور غیرمستقیم می‌شد فهمید که تفکرات آنها از تفکرات امام راحل نشأت گرفته است؛ «بلند یلدیریم» رئیس سازمان IHH و «گولدن سونمز» معاون رئیس سازمان IHH به این فرمایش امام خمینی(ره) مبنی بر اینکه «اگر هر مسلمانان یک سطل آب می‌ریخت، اسرائیل را سیل می‌برد» اعتقاد دارند. 

وی می‌افزاید: در همایش یادواره شهدای کاروان آزادی غزه که حدود 50 روز گذشته در ترکیه برگزار شده بود، این فرمایش امام خمینی(ره) که «اگر هر مسلمانان یک سطل آب می‌ریخت، اسرائیل را سیل می‌برد» روی بنر چاپ شده بود.
کریمی در پایان خاطرنشان می‌کند: همه فعالان کاروان آزادی در آرزوی خواندن دو رکعت نماز شکر در بیت‌المقدس هستند نماز شکری برای آزادی فلسطین.
--------------------------------------------------------
این مطلب پیش از این در سایت اتحادیه بین المللی امت واحده انتشار یافته است.
انتهای پیام/ب

کد مطلب : 3615